ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ: ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಮೈದಾಳಿದ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಕಾವ್ಯ

 ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ: ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಮೈದಾಳಿದ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಕಾವ್ಯ

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದರೆ, ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳಿಗೆಂದೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರೇಮಕಥೆಯೂ ನೆನಪಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಲದ ಗಡಿಯನ್ನು ಮೀರಿ, ತಲೆಮಾರುಗಳು ಕಳೆದರೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಅಪರೂಪದ, ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಚಿತ್ರ ‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ’.
ಸಿನಿಮಾ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಆಂತರ್ಯದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುವ ಕಲೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ಪ್ರೇಮದ ಶುದ್ಧತೆ, ವಿರಹದ ನೋವು, ತ್ಯಾಗದ ತೀವ್ರತೆ ಹಾಗೂ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದಿರುವ ಈ ಕಲಾಕೃತಿಯು ಕನ್ನಡ ಸಿನಿರಸಿಕರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ.
ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಥೆಯೇ ಜೀವಾಳ. ‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ’ ಚಿತ್ರದ ಕಥಾವಸ್ತು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸರಳವೆನಿಸಿದರೂ, ಅದರ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿರುವ ತತ್ವ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದವು.
ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯು ಇಬ್ಬರು ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸುಗಳ ನಡುವೆ ಮೊಳೆಯುವ ಪ್ರೀತಿ, ಆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಡೆತಡೆಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪ್ರೇಮವು ಪಡೆಯುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸ್ವರೂಪದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅಥವಾ ಹೊಡೆದಾಟಗಳನ್ನೇ ನಂಬಿ ಸಾಗುವ ಇಂದಿನ ಅಬ್ಬರದ ಚಿತ್ರಗಳ ನಡುವೆ, ‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ’ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ.
ಕಥೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆತುರವಿಲ್ಲ; ಹಳ್ಳಿಯ ತಂಪಾದ ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ, ನದಿಯ ನಿಧಾನ ಹರಿವಿನಂತೆ ಕಥೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲೂ ಭಾವನೆಗಳ ಸಮತೋಲನವಿದೆ. ಕಥೆಯು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೇಳದೆ, ಅವರ ಸುತ್ತಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಆ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು. ‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನೂ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.ನಾಯಕನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಶ್ರೀರಾಮ್  ಅಭಿನಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಮುಗ್ಧತೆ, ಪ್ರೇಮದ ತವಕ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಿದ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಿಲ್ಲದ ಮೌನದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ಅವರ ಮುಖಭಾವ ಕಥೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಬ್ಬರು ನಾಯಕಿಯರಾದ ತಪಸ್ವಿನಿ ಪೂಣಚ್ಚ ಹಾಗೂ ರಮಿಕಾ ಶಿವು ಭರವಸೆಯ ನಾಯಕಿಯರಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದಾರೆ. ನಾಯಕಿಯರ ಪಾತ್ರ  ಕೇವಲ ಗ್ಲಾಮರ್‌ಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ಕಥೆಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಮುಗ್ಧ ಪ್ರೀತಿ, ನಗುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಆಪ್ತತೆ ಮತ್ತು ವಿರಹದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಪ್ರಬುದ್ಧ ನಟನೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕಣ್ಣಂಚನ್ನು ತೇವಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಕಥೆಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಮಾತುಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಗ್ಧ ಒಡನಾಟ ಕಥೆಯ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ. ಯಾವುದೇ ಅತಿರೇಕದ ನಾಟಕೀಯತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಹಜವಾಗಿ ನಟಿಸಿರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ. ಅಜ್ಜಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಯುವತಿ ಇಳಾ ವಿಟ್ಲ ಅಭಿನಯ ಅಚ್ಚರಿ ಹಾಗೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ.  ರಂಗಾಯಣ ರಘು ಅವರ ಅಭಿನಯ ಅಲ್ಟಿಮೇಟ್.

ಚಿತ್ರದ ಸಂಭಾಷಣೆಯು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮೌಲ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುವಂತಿದೆ. ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಸರಳ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರರ ಪ್ರತಿಭೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಚಿತ್ರದ ಒಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಈ ಸಂಭಾಷಣೆ ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತದ್ದು:

"ಕಲ್ಲು ನೆಟ್ಟರೆ ಸಮಾಧಿ ಆಯ್ತದೆ, ಗಿಡ ನೆಟ್ರೆ ಉಸಿರಾಯ್ತದೆ,ಮರವಾಗಿ ಬೆಳ್ದು ಹಣ್ಣು ನೆರಳು ಕೊಡ್ತದೆ.ನನ್ನ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಗ್ತದೆ'
ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ

"ಕೆಲವು ಸೋಲುಗಳಲ್ಲೂ ಗೆಲುವಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಗೆಲುವು ಅದೇ ಆಟದಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕು ಅಂತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ', "ನಂಬಿಕೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕು, ಕೇಳೋ ಕಿವಿಯಲ್ಲಲ್ಲ'
ಇಂತಹ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಮಾತುಗಳು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಾಗಿಸದೆ, ಜೀವನದ ತತ್ವಚಿಂತನೆಯನ್ನಾಗಿಯೂ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ. ಕೃತಕ ಪ್ರಾಸಗಳಿಲ್ಲದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಎದೆಗಿಳಿಯುವ ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡು ಇಲ್ಲಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿದೆ.

‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ’ ಚಿತ್ರದ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ (Cinematography) ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಅದ್ಭುತ ಕಾವ್ಯವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ರಾಜ್ ಕಾಂತ್ ರವರ  ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣು ಅತ್ಯಂತ ರಮಣೀಯವಾಗಿ ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದೆ.ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಹಸಿರು ಹಾಸಿದ ಗದ್ದೆಗಳು, ಹರಿಯುವ ತೊರೆಯ ನಿನಾದ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನನ್ನು ನಿಜವಾದ ‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಿಗೆ’ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ.ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೋನಗಳು ಪಾತ್ರಗಳ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ತೋರಿಸಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿ ಕೆನ್ನೆಗಿಳಿಯುವ ಕ್ಲೋಸ್-ಅಪ್ ಶಾಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ವೈಶಾಲ್ಯತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ವೈಡ್ ಆಂಗಲ್ ದೃಶ್ಯಗಳು ದೃಶ್ಯವೈಭವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ.ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ನೆರಳಿನ ಸಮತೋಲನ (Lighting) ಚಿತ್ರದ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ (Mood) ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ, ಕಥೆಯ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ.

ಸಂಗೀತವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಚಿತ್ರದ ಆತ್ಮದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿವೆ.
ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಾಡೂ ಕಿವಿಗೆ ಇಂಪಾಗಿದ್ದು, ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿದೆ. ಮೆಲೋಡಿ ಶೈಲಿಯ ಹಾಡುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗುನುಗುವಂತಿವೆ. ಪ್ರೇಮದ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಸಾರುವ ಗೀತೆ ಎಷ್ಟು ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿದೆಯೋ, ವಿರಹದ ನೋವನ್ನು ತೋಡುವ ಹಾಡು ಅಷ್ಟೇ ಕರುಣಾಜನಕವಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ (BGM) ದೃಶ್ಯಗಳ ಭಾವತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದೆ. ಮೌನವಿರಬೇಕಾದ ಕಡೆ ಮೌನವನ್ನೇ ಸಂಗೀತವಾಗಿಸಿ, ನೋವು-ನಲಿವಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಯಲಿನ್ ಮತ್ತು ಕೊಳಲಿನ ಮಂದ್ರ ನಾದವನ್ನು ಬಳಸಿರುವುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಭಾವಪರವಶರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ.ಸುನಾದ್ ಗೌತಮ್ ಅವರ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನನ್ನ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರದ್ದು.

ಚಿತ್ರದ ಸಂಕಲನ (Editing) ಅತ್ಯಂತ ಚೊಕ್ಕಟವಾಗಿದೆ. ಹರ್ಷಿತ್ ಪ್ರಭು  ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಥೆಯ ಓಟಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ, ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಚಿತ್ರದ ಲಯವನ್ನು  ಕಾಪಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುವ ಪರಿ ಕಥೆಯ ನಿರಂತರತೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ.
ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕು. ಕಥೆ, ಸಂಗೀತ, ನಟನೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ—ಈ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಶುದ್ಧ ಪ್ರೇಮಕಾವ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಅನನ್ಯವಾದದ್ದು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕೇವಲ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತೋರಿಸದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಮನೋಜ್ ಕುಮಾರ್  ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ’ ಕೇವಲ ಎರಡುವರೆ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕುಳಿತು ನೋಡಿ ಮರೆಯುವ ಚಿತ್ರವಲ್ಲ. ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮೇಲೂ ಅದರ ಪಾತ್ರಗಳು, ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸುಮಧುರ ಸಂಗೀತ ನಮ್ಮ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆಧುನಿಕತೆಯ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಮಾಸಿಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ನೈಜ ಪ್ರೇಮದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಉತ್ತಮ ಕಥೆ, ಜೀವತುಂಬಿದ ನಟನೆ, ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಹಾಗೂ ಮಧುರ ಸಂಗೀತದ ಅಪರೂಪದ ಸಂಗಮವಾಗಿರುವ ‘ಪ್ರೇಮದ ಊರಲಿ’, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮೈಲಿಗಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಸದಾ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲಿದೆ.

ಸಿಹಿಜೀವಿ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ